website Kees van Burg,  www.keesvanburg.nl Miniaturen zijn niet klein
		Deze hiernaast wekte bij mij, toen ik hem tegenkwam in een boek over kleur en symboliek in de Islamitische kunst, een soort verstandsverbijstering op. Waarom bestaat Behzad niet? In ons westers besef van cultuur? Behzad, de maker van dit blad, was ongeveer een leeftijd- en tijdgenoot van onze Albrecht Dürer, en was in zijn wereld niet minder beroemd. Hij leefde in Herat wat de hoofdstad was geworden van het rijk van Shah Rukh, de zoon van Timur de Lamme (ook bekend als Tamerlan, Timurlenc), en diens opvolgers. Herat was toen een culturele hoofdstad van belang. Al ligt het vandaag in Afghanisten, je kunt niet de exacte grenzen van Iraanse cultuur vaststellen. Je kunt ook niet van DE Iraanse cultuur spreken (al stel ik mij voor dat ze dat vanuit Teheran graag willen). Wat is de kwaliteit van dit blad? Ga nou toch...het is fantastisch....! Wat een ritme..! Wat een compositie..! Wat een intensiteit in de figuren..! Het beantwoord verder niet onze traditioneel westerse normen van kwalitiet: geen perspectief, geen cair-obscur. Maar bij deze man zou ik wel eens in de leer willen...! Of is mijn Rietveld-diploma soms meer waard? Spelenderwijs was ik aanvankelijk niet serieus. Ik maakte een bladzijde in "mijn blauwe boek" (omdat de bladen erin blauw zijn noem ik het maar even zo). Shah mat betekent: de shah is dood. Het schaakspel is een Perzische uitvinding.
Vervolgens werd het een uitgebreider spel, ik begon te herkennen dat ik ook wel veel van mijn eigen vorm in die gestileerd ritmishe stijl kon stoppen. Toen ik het werk van Bijan Bahadory zag, dat een paar jaar geleden in het kader van de aanleg van de Noord-Zuidlijn door de Amsterdamse Ferdinand Bolstraat in etalages daar te zien was, vond ik dat een opvallend goede soort van documentaire volkskunst. Toen ik Sirus, zijn zoon die in Amsterdam woont, ontmoette vond ik dat ik hem een vraag moest stellen: “...kunnen wij niet samenwerken..?” Zo is “inspiratiebron Iran” ontstaan.